Παραμύθια

Γιορτινός Κόσμος Παραμύθια Χριστουγεννιάτικες ιστορίες για να διαβάσετε μαζί τις κρύες βραδιές — άλλες κλασικές κι αγαπημένες, άλλες ολοκαίνουριες, φτιαγμένες με αγάπη για τον κόσμο του Άη Βασίλη.

Κουκουλωθείτε καλά, ανάψτε το φως δίπλα στο κρεβάτι, κι ας ταξιδέψουμε μαζί σε τρεις ιστορίες των Χριστουγέννων.

Η καρδιά του κυρ-Σκρουτζ

Κλασικό · διασκευή

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια παγωμένη πόλη με στενά καλντερίμια, ζούσε ένας γέρος πλούσιος που τον έλεγαν κυρ-Σκρουτζ. Είχε σπίτι μεγάλο, σεντούκια γεμάτα χρυσάφι, μα η καρδιά του ήταν πιο κρύα κι από τον χειμώνα. Δεν αγαπούσε τίποτα στον κόσμο εκτός από τα χρήματά του.

Όταν τα παιδιά χτυπούσαν την πόρτα του τραγουδώντας κάλαντα, εκείνος φώναζε «δρόμο από δω!» και τους έκλεινε την πόρτα στα μούτρα. Όταν κάποιος του ευχόταν «Καλά Χριστούγεννα, κυρ-Σκρουτζ!», αυτός γκρίνιαζε «ανοησίες και χάσιμο χρόνου!». Ακόμα και τον καημένο τον βοηθό του, τον Βασίλη, τον κρατούσε ως αργά στο κρύο γραφείο, χωρίς ούτε ένα κάρβουνο παραπάνω στο τζάκι.

Μια παγωμένη παραμονή Χριστουγέννων, καθώς ο κυρ-Σκρουτζ κοιμόταν μονάχος, ένα παράξενο φως γέμισε το δωμάτιό του. Μπροστά του στάθηκαν, μία μία, τρεις μαγικές μορφές.

Η πρώτη τον πήρε από το χέρι και τον ταξίδεψε στα παιδικά του χρόνια. Είδε τον εαυτό του μικρό, να γελάει, να ονειρεύεται, να περιμένει τα Χριστούγεννα με λαχτάρα. «Πού πήγε εκείνο το αγόρι;» ψιθύρισε ο γέρος, και κάτι ράγισε μέσα του.

Η δεύτερη μορφή του έδειξε το παρόν. Τον πήγε στο φτωχικό σπίτι του βοηθού του, του Βασίλη. Εκεί, παρότι δεν είχαν σχεδόν τίποτα, η οικογένεια γελούσε, τραγουδούσε και μοιραζόταν με αγάπη ένα μικρό τραπέζι. «Πώς γίνεται;» απόρησε ο κυρ-Σκρουτζ. «Έχουν τόσο λίγα, μα είναι τόσο χαρούμενοι…»

Η τρίτη μορφή, σιωπηλή και σκοτεινή, του έδειξε ένα μέλλον μοναχικό: ένα κρύο σπίτι, ένα ξεχασμένο όνομα, κανέναν να τον θυμάται με αγάπη. Ο κυρ-Σκρουτζ έπεσε στα γόνατα. «Σε παρακαλώ!» φώναξε. «Πες μου πως μπορώ ακόμα ν’ αλλάξω!»

Ξύπνησε τα ξημερώματα των Χριστουγέννων, και — ω, τι χαρά! — ήταν ακόμα ζωντανός, κι ήταν Χριστούγεννα! Φόρεσε βιαστικά το παλτό του κι έτρεξε στον δρόμο. Αγόρασε τη μεγαλύτερη γαλοπούλα της αγοράς και την έστειλε στον Βασίλη. Χάρισε νομίσματα στα παιδιά που τραγουδούσαν. Και για πρώτη φορά μετά από χρόνια, φώναξε ολόψυχα: «Καλά Χριστούγεννα σε όλο τον κόσμο!»

Από εκείνη τη μέρα, ο κυρ-Σκρουτζ έγινε ο πιο καλόκαρδος άνθρωπος της πόλης. Γιατί τα Χριστούγεννα, παιδιά μου, έχουν αυτή τη μαγική δύναμη: μπορούν να ξεπαγώσουν και την πιο κλειστή καρδιά.

Ο Καλικάντζαρος που αγάπησε τα Χριστούγεννα

Πρωτότυπο

Βαθιά κάτω από τη γη, σε σκοτεινές στοές που μύριζαν χώμα, ζούσε μια παρέα από Καλικάντζαρους. Ο μικρότερος όλων ήταν ο Τζίτζικας — με δυο στραβά κεράτα, μύτη σαν πατάτα και πόδια σαν κατσικιού.

Κάθε χρόνο, τις δώδεκα μέρες των γιορτών, οι Καλικάντζαροι ανέβαιναν στη γη για να κάνουν τις γνωστές τους αταξίες: ξέπλεκαν τα κουβάρια της γιαγιάς, έκρυβαν το ένα παπούτσι, ξίνιζαν το γάλα και κατουρούσαν τη φωτιά στο τζάκι. «Όποιος κάνει τις πιο πολλές αταξίες, κερδίζει!» φώναζε ο αρχηγός τους.

Ο Τζίτζικας σκαρφάλωσε από την καμινάδα ενός σπιτιού, έτοιμος για σκανταλιές. Μα εκεί που ετοιμαζόταν να μπερδέψει τα στολίδια, άκουσε κάτι που τον πάγωσε: ένα κοριτσάκι τραγουδούσε κάλαντα, με φωνή τόσο γλυκιά σαν μέλι. Ο Τζίτζικας ξέχασε εντελώς γιατί είχε ανέβει.

Κρυμμένος πίσω από το τζάκι, κοίταζε. Είδε την οικογένεια να στολίζει το δέντρο με γέλια. Είδε τη μυρωδιά από τα μελομακάρονα να γεμίζει το σπίτι. Είδε τον παππού να αγκαλιάζει το κοριτσάκι και να του λέει ιστορίες. Κάτι ζεστό κι άγνωστο φούσκωσε μέσα στο μικρό στήθος του Καλικάντζαρου — κάτι που δεν είχε νιώσει ποτέ.

«Τι μου συμβαίνει;» ψιθύρισε. «Δεν θέλω να κάνω αταξίες σ’ αυτό το σπίτι. Θέλω… θέλω να το προσέχω.»

Κι έτσι, εκείνη τη νύχτα, ο Τζίτζικας έκανε κάτι που δεν είχε ξανακάνει Καλικάντζαρος στην ιστορία του κόσμου. Αντί να χαλάσει, διόρθωσε: μάζεψε τα σκόρπια παιχνίδια, ίσιωσε ένα στραβό στολίδι, κι άφησε στο πάτωμα ένα μικρό γυαλιστερό βότσαλο που είχε βρει στις στοές — το πιο πολύτιμό του, σαν δώρο.

Όταν ήρθαν τα Φώτα και ο παπάς αγίασε τα νερά, όλοι οι Καλικάντζαροι ούρλιαξαν κι έτρεξαν πίσω στη γη, όπως κάθε χρόνο. Όλοι, εκτός από έναν. Ο Τζίτζικας στάθηκε στην άκρη της τρύπας και είπε: «Θέλω να μείνω λίγο ακόμα. Θέλω να μάθω κι άλλα κάλαντα.»

Και να το μυστικό, παιδιά μου: λένε πως από τότε υπάρχει ένας μικρός Καλικάντζαρος που, αντί να πειράζει, φυλάει τα σπίτια όπου ακούγονται τραγούδια και γέλια. Αν λοιπόν κάποια βραδιά των γιορτών νιώσετε μια ζεστασιά χωρίς λόγο — ίσως είναι ο Τζίτζικας, που κάθεται κρυμμένος δίπλα στο τζάκι κι ακούει τα κάλαντά σας.

Το φαναράκι του Άη Βασίλη

Πρωτότυπο

Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς, κι ο Άη Βασίλης ετοίμαζε τον σάκο του για το μεγάλο ταξίδι. Τα ξωτικά φόρτωναν τα δώρα, τα ελάφια χτυπούσαν ανυπόμονα τις οπλές τους στο χιόνι. Όλα ήταν έτοιμα.

Μα εκείνη τη χρονιά, μόλις ο Άη Βασίλης βγήκε έξω, η καρδιά του σφίχτηκε. Μια ομίχλη τόσο πυκνή κι άσπρη είχε σκεπάσει τον κόσμο, που δεν έβλεπε ούτε τα ίδια του τα χέρια. «Πώς θα βρω τον δρόμο για τα σπίτια των παιδιών μέσα σ’ αυτό το πέπλο;» αναρωτήθηκε ανήσυχος. «Αν χαθώ, θα μείνουν χιλιάδες παιδιά χωρίς την ευχή μου…»

Κάθισε σ’ ένα κούτσουρο, στενοχωρημένος. Και τότε, ψάχνοντας μέσα στο παλιό του εργαστήρι, τα μάτια του έπεσαν σ’ ένα σκουριασμένο, ξεχασμένο φαναράκι, παρατημένο σε μια γωνιά εδώ και αιώνες. «Ποιος ξέρει,» μουρμούρισε, «ίσως κάνει ακόμα τη δουλειά του.»

Το καθάρισε με το μανίκι του, άναψε μέσα ένα κεράκι — και ξαφνικά συνέβη το θαύμα. Το φως που έβγαλε εκείνο το φαναράκι δεν ήταν συνηθισμένο. Δεν φώτιζε απλώς τον δρόμο. Φώτιζε τις καρδιές! Όσο περισσότερη καλοσύνη κρυβόταν σ’ ένα σπίτι, τόσο πιο λαμπερά και χρυσά έδειχνε το φαναράκι τον δρόμο προς τα εκεί.

Ο Άη Βασίλης χαμογέλασε. Ανέβηκε στο έλκηθρο κρατώντας ψηλά το μαγικό φανάρι, κι όρμησε μέσα στην ομίχλη. Και τι να δει! Παντού γύρω του φώτιζαν μικρές χρυσές λάμψεις, σαν αστεράκια πεσμένα στη γη.

Το φαναράκι τον οδήγησε σ’ ένα σπίτι όπου ένα αγόρι είχε μοιραστεί το φαγητό του μ’ έναν πεινασμένο σκύλο. Τον πήγε σ’ ένα άλλο, όπου ένα κορίτσι είχε αγκαλιάσει τη μικρή του αδερφή που φοβόταν το σκοτάδι. Τον οδήγησε σε σπίτια όπου τα παιδιά είχαν πει «σ’ αγαπώ» στη γιαγιά, είχαν βοηθήσει χωρίς να τους το ζητήσουν, είχαν συγχωρέσει έναν φίλο. Όλη τη νύχτα ταξίδευε, κι ούτε ένα παιδί δεν έμεινε χωρίς δώρο και χωρίς ευχή.

Όταν χάραξε, ο Άη Βασίλης γύρισε στο σπίτι του κουρασμένος μα ευτυχισμένος. Κρέμασε το φαναράκι σε περίοπτη θέση, και από τότε το κρατά κάθε Πρωτοχρονιά.

Και ξέρετε ποιο είναι το αληθινό του μυστικό, παιδιά μου; Εκείνο το φανάρι δεν ανάβει με κερί. Ανάβει με την καλοσύνη που κρύβει κάθε παιδί στην καρδιά του. Όσο πιο καλό κι αγαπησιάρικο είσαι, τόσο πιο φωτεινός γίνεται ο δρόμος μου ως εσένα. Γι’ αυτό, να είσαι πάντα καλό παιδί — και θα σε βρίσκω, όπου κι αν είσαι.

← Πίσω στον Γιορτινό Κόσμο

Scroll to Top